Als je puber niet met je wil praten

Als je puber niet met je wil praten

niet praten

Beste Anmelin,

‘Hoe kan ik in contact blijven met mijn puber terwijl hij me buiten sluit? Als hij aangeeft dat zijn leven ‘niet mijn zaak’ is? Als hij weigert om te antwoorden op mijn vragen en weigert te vertellen wat er gaande is? Ik voel me zo hulpeloos, alsof ik geen rol heb en niets te zeggen heb!’

Om zijn persoonlijke vrijheid te beschermen zet de zoon zijn moeder in de negeer-stand. Het is dan het beste je ouders in het ongewisse te laten. Hoe minder je ze vertelt hoe beter. De moeder voelt zich meer en meer gefrustreerd.

Op de een of andere manier lijkt het bij een puber nooit het juiste moment om in gesprek te gaan. Hij is druk, in een slechte bui, op weg naar…, te moe of heeft net met een aantal vrienden afgesproken. ‘Ik praat later wel met je’, zegt hij. Dat later komt nooit. Dus als je puber een ‘niet-praten-houding’ aanneemt en communicatie vermijdt, moet je accepteren dat een slecht moment waarschijnlijk het beste moment is om het gesprek aan te gaan.

Welke vraag je ook stelt, met hoeveel gevoel en liefde je het ook doet, het lijkt eerder de deur dicht te slaan dat te openen. Waarom? Voor veel pubers zijn vragen van ouders intimiderend en opdringerig. Ze staan symbool voor autoriteit en maken inbreuk op de privacy. Soms heeft het doen van een verzoek een beter effect. ‘Geen idee of je het fijn vindt om te weten, maar het helpt mij echt als ik beter weet wat er gaande is, zodat ik me minder zorgen hoef te maken.’

De moeder moet haar zoon verantwoordelijk houden voor de gevolgen van het niet praten. Dat zou op een volgende manier kunnen. ‘Of je ervoor kiest om wel of niet met me te praten is helemaal aan jou. Ik ben niet van plan om communicatie tussen ons te gaan forceren. Wat je wel moet weten is dat als jij geen informatie geeft en steeds een gesprek uit de weg gaat, ik genoodzaakt ben om hier op mijn eigen manier mee om te gaan. Ik zal mijn eigen fantasie moeten gebruiken over wat er misschien gaande is in jou leven. En gebaseerd op dat gegeven (of misverstand) neem ik een beslissing die mij het best lijkt. Doordat jij niet met me praat kan ik bijvoorbeeld denken dat je iets voor me te verbergen hebt, misschien iets heel belangrijks. Daarom kan het zijn dat ik beslis om een aantal van je vrijheden in te perken en je zakgeld te verlagen. Natuurlijk vind je wat ik denk niet eerlijk,niet realistisch, mijn conclusie onrechtvaardig en de beslissing belachelijk. Hoe dan ook, doordat je niet mij in gesprek gaat, verspeel je de mogelijkheid te zorgen dat ik je begrijp en daarmee invloed te hebben op mijn beslissingen. Maar zoals ik in het begin zei, of je wel of niet met me praat is natuurlijk helemaal aan jou.’

Dit is één aspect van de opvoeding dat werkt om door de puberfase te gaan. Heeft u echter een puber waarbij het lijkt of het geen fase is, maar een structureel ‘levenspatroon?’
Lees dan mijn boek Grip op je moeilijke puber.
Heeft u ook een vraag over het opvoeden van uw puber?Stuur uw vraag naar info@anmelin.nl

* waar ‘hij’ staat, kunt u natuurlijk ook ‘zij’ lezen

Voeden we echt verwende, werkschuwe pubers op?

Voeden we echt verwende, werkschuwe pubers op?

mamsatwork

Beste Anmelin,

‘Ik ben moeder van drie kinderen, de oudste is net 13 geworden, en er spoken vragen door mijn hoofd sinds ik een beangstigend artikel over pubers gelezen heb.’

Willen pubers echt dat hun leven zo anders is als het onze? Ze zien ons vele uren werken en zien ons proberen het huishouden te managen en ontspanning te vinden thuis, en zeggen tegen zichzelf:  Zo ga ik dat nooit doen?’ Denken ze echt dat harder werken om meer te kunnen doen ‘te veel’ is? En zijn ze gestrest door onze eisen dat ze goede cijfers moeten halen en dat ze taken en klusjes moeten doen zodat ze een goede vervolgopleiding kunnen doen?

En hier is mijn belangrijkste vraag: ‘Is het waar dat pubers meer spullen willen dan ooit, maar dat ze er niet voor willen werken?’ Ik weet dat we onze pubers meer geven dan onze ouders ons gaven, maar geven we ze daarmee niet het idee dat ze er niets voor te hoeven te doen? Als we dat niet willen, hoe kunnen we er dan voor zorgen dat ze zich verantwoordelijker gaan gedragen?

Als u wilt dat uw puber zich meer verantwoord gaat gedragen, moet u hem meer verantwoording geven.
Een peuter kan u in de ochtend de krant brengen en een schone luier naar zijn vader of moeder brengen als hij verschoond moet worden.
Een tiener kan zijn eigen bed opmaken en zijn eigen lunch voor school maken.
Een puber kan het gras maaien en zijn eigen kleren wassen.
Helaas geven sommige ouders hun kinderen geen kleine klusjes omdat ze het zelf sneller en beter kunnen. Ze geven hun puber weinig klusjes omdat ze trots zeggen: ‘school is hun werk.’

Als u één van deze ouders bent is het handig te weten dat dit een misleidende reden is. U en uw partner rennen rond, doen boodschappen, koken eten, maken het huis  en de dakgoot schoon  en daarnaast gaat u waarschijnlijk allebei naar uw werk. Gewoon omdat werk een onderdeel van uw leven is.

Uw puber zou klusjes moeten doen omdat school gewoon een onderdeel is van hun leven, net zoals werk een onderdeel is van uw leven. Klusjes zorgen er niet alleen voor dat uw puber het gevoel heeft dat hij* nodig is. Ze leren ook probleemoplossende vaardigheden en timemanagement. Dat geeft ze het zelfvertrouwen dat ze nodig hebben om de school door te komen en zich in het leven te kunnen handhaven.

Het valt natuurlijk niet mee om uw puber klusjes te laten doen. Het valt voor u niet mee om hun vele fouten te doorstaan. Het is vooral hard werken om het klagen en zeuren te doorstaan, wat ze overigens bijna allemaal doen. Hoe dan ook, u zou er nog steeds voor moeten zorgen dat uw puber klusjes doet die bij zijn leeftijd passen.

Wanneer u wilt dat ze hun taken beter en sneller doen, kunt u er voor kiezen geen televisie op hun kamer te zetten, zodat ze geen televisie kunnen kijken als ze zouden moeten slapen. U zou de mobiele telefoon kunnen verbieden als ze hun huiswerk doen. U zou ze huiswerk kunnen laten maken op een plek waar u het scherm kunt zien als u of uw partner voorbij loopt. Het is verrassend hoe snel uw puber een verslag kan maken als hij niet probeert zijn vrienden te WhatsApp-en, zijn Facebookstatus een update te geven  en tegelijkertijd televisie te kijken.

Het antwoord op uw andere vraag: Relax!

Zelfs pubers met geweldig gedrag willen zo veel als ze kunnen krijgen in de puberteit. De puberteit is een fase die meestal zo’n drie tot vijf jaar duurt en waarin uw puber zich net zo veel op zichzelf focust als in de tijd dat hij peuter was.

Uw puber zal u vertellen dat hij nooit zoals u zal worden, nooit zal doen wat u doet en nooit zo hard zal werken als u doet. Dat komt omdat de puberteit een leeftijd is waarop ze zich los gaan maken van hun ouders. Dat is wat pubers doen en wat ze ‘moeten’ doen vanuit een natuurlijk gegeven. Eén van de manieren om zich los te maken is door tegen uw manieren aan te schoppen.

Ze maken zich beter los, en doen hun klusjes beter, als u hun gedachten respecteert en hen aanmoedigt in plaats van kritiek te hebben op hun fouten. Dit helpt hun een doel in het leven te ontwikkelen dat groter is dan henzelf, vooral wanneer ze weten dat hun karakter er meer toe doet dan hun schoolpunten. De klusjes en taken zijn de lessen die uw puber leert zodat ze geen stress en burn-out krijgen, zoals zoveel jongeren tegenwoordig.

Dit is één aspect van de opvoeding dat werkt om door de puberfase te gaan. Heeft u echter een puber waarbij het lijkt of het geen fase is, maar een structureel ‘levenspatroon?’
Lees dan mijn boek Grip op je moeilijke puber.
Heeft u ook een vraag over het opvoeden van uw puber?Stuur uw vraag naar info@anmelin.nl

* waar ‘hij’ staat, kunt u natuurlijk ook ‘zij’ lezen

Zakgeld

Wat leer jij je kinderen over geld?

 
Als puber kreeg ik een aantal boodschappen over geld.

  • “is hetgeen je wilt gaan kopen nuttig”
  • “verantwoord je uitgaven en je krijgt wat je nodig hebt”
  • “als je de auto wast krijg je geld”
  • “we hebben liever dat je je tijd in je studie steekt dan dat je gaat werken”

Als volwassene weet je dat je eerst geld zult moeten verdienen alvorens je het uit kunt geven. Waarom slaan we deze stap dan vaak over bij onze kinderen? Hoeveel ouders geven, net als mijn ouders deden, hun kind gewoon zakgeld zonder daar iets voor terug te verwachten? Hierdoor ontstaat een gevoel van recht en niet van verdienen. Dit leidt tot disrespect voor geld of bezittingen.
Een andere veel voorkomende manier om zakgeld te geven is dat pubers klusjes mogen doen in huis en daarvoor geld krijgen. Ook dit is geen ideale manier want het leert kinderen dat ze alleen hoeven te helpen als ze er iets voor krijgen. Hiermee ontneem je ze het leren van gemeenschapszin, waarbij van iedereen in het gezin word verwacht dat er mee geholpen wordt om de huishouding draaiende te houden.
Het toestaan dat pubers hun eigen geld mogen verdienen leert hun verantwoordelijkheid, waarde, eigenwaarde en creativiteit. Is dat niet wat je je kind wil leren?
Doordat ik, met enige regelmaat, boodschappen van mijn ouders kreeg zoals hieboven, was het voor mij moeilijk om geld op waarde te schatten. Ik leefde met het idee dat er altijd genoeg geld was. Dus opmaken kon geen kwaad.
Ik ben nieuwsgierig…

  • Wat heb jij geleerd hebt over geld?
  • Wat zou jou kind op school moeten leren over geld?
  • Wat is geld voor jou?

Geef jou reactie, suggestie, antwoord of tip op deze vraag. Ik zie erg uit naar de antwoorden.

 
Vind je dit onderwerp waardevol? Deel het dan binnen jou netwerk door te klikken op het icoon van  facebook, twitter of  linkedIn rechtsboven aan deze pagina, zodat ook zij hiervan kunnen profiteren!
Op Jouw Puber, Danielle