Waarom schreeuwen tegen uw puber niet helpt…

lieveheers1

 

Waarom schreeuwen tegen uw puber niet helpt…

Door: Danielle Wagemaker-ter Beke, Anmelin

U kent het wel: Uw puber schreeuwt tegen u, negeert u, is onverantwoordelijk en kwetsend. Ineens staat u de longen uit uw lijf te schreeuwen, in een poging uw puber te overstemmen. Later denkt u: “Waarom heb ik me zo laten meeslepen? Ik word er zo moe van dat hij* me telkens weer op de kast krijgt.”

Schreeuwen als uw puber brutaal is, niet luistert, zijn verantwoordelijkheden uit de weg gaat of u behandelt als ‘oud vuil’, is een natuurlijke reactie. Het is een natuurlijke reactie om in allerlei situaties uw emoties te laten gaan. Hoewel u weet dat het beter is om rustig te blijven, valt het niet altijd mee om dat ook te doen. Het kan ook zijn dat u vindt dat het niet verkeerd is dat onze pubers bang voor ons zijn, omdat wij  vroeger ookbang waren voor  onze ouders.

Met schreeuwen of ‘u verliezen in emoties’ zegt u eigenlijk: “Ik wil dat jij je gedraagt, zodat ik rustig kan blijven. Ik weet niet hoe ik rustig kan blijven en mezelf onder controle houd, tenzij jij je gedraagt zoals ik dat wil.”

Bij mij werkte het toch ook….

Toen onze ouders en grootouders ons groot brachten, gebruikten volwassenen dreigementen, intimidatie en angst om ons beter gedrag te laten vertonen. De waardevolle prijs was gehoorzaamheid. Sommige ouders sloegen en anderen ontnamen liefde om pubers te laten weten dat ze moesten gehoorzamen aan autoriteit. En pubers waren toen ook veel gehoorzamer dan nu, maar het had een prijs. Hoewel ouders nu nog steeds veel waarde hechten aan gehoorzaamheid, vinden we het minstens zo belangrijk dat we een duurzame relatie met onze puber opbouwen, onafhankelijkheid en autonomie bijbrengen, vertrouwen opbouwen en emotioneel welzijn bij onze pubers zien. De oude manier van opvoeden mag dan zorgen dat pubers ‘in de pas lopen’, maar het druist in tegen de waarden die we vandaag de dag hechten aan opvoeden.

Dus de vraag is hoe we zorgen dat onze pubers zich gedragen zonder dat we schreeuwen en roepen, terwijl we tegelijkertijd een duurzame relatie met ze opbouwen.

Het is belangrijk te weten dat het schreeuwen ons als opvoeder op dat moment  even beter laat voelen. Het is een manier om spanning te ontladen, maar later voelt het niet meer goed. Het verbetert niet de relatie die we met onze puber op langere termijn hopen te hebben. Het draagt ook niet bij aan de ontwikkeling van uw puber tot een verantwoordelijke volwassene.

De boodschap die u uitstraalt als u ‘het verliest’.

Er zijn veel manieren om invloed uit te oefenen op uw puber, maar schreeuwen is niet effectief. De boodschap die u  op uw puber overbrengt is: “Ik ben aan het verliezen. Ik weet niet wat ik moet doen om te zorgen dat je je gedraagt zoals ik wil dat je je gedraagt. Ik heb het gevoel geen controle te hebben.” Natuurlijk is de boodschap die we wíllen overbrengen een hele andere: “Ik heb de controle, ik weet wat er moet gebeuren en jij hebt geen controle over mij.” Schreeuwen en ‘het verliezen’ zendt ook de volgende boodschap uit: “Ik wil dat je je gedraagt zodat ik rustiger wordt. Ik weet niet hoe ik rustiger moet worden en controle over mezelf moet krijgen tenzij jij je gedraagt zoals ik dat wil.” Wat u daarmee laat gebeuren is dat uw puber het gevoel heeft dat hij/zij de controle heeft over uw emotionele staat. En dat is geen goede positie om uw puber in te zetten.

Hoewel we graag willen dat onze pubers zelfsturend en onafhankelijke denkers zijn, plaatsen we ze in een positie waarin ze kunnen handelen als reactie op ons. Dit is het tegenovergestelde van zelfsturend. Nu moet uw puber kiezen, of hij/zij doet wat u nodig heeft om rustig te worden of hij/zij gaat tegen u in omdat hij of zij geen leiding wil nemen over uw emotionele staat. Geen van deze keuzes maakt dat uw puber voor zichzelf gaat leren denken, zelfsturend gedrag gaat vertonen of gaat leren om de consequenties van zijn eigen gedrag te accepteren.

Rustig blijven verandert de situatie

Angst en onrust zijn besmettelijk en dat geldt ook voor rustig blijven. Als u rustig weet te blijven, laat u pubers een vaardigheid zien waar ze hun hele leven iets aan hebben en waarmee ze gezonde relaties aan kunnen gaan. Bonus: als u gaat zien dat u niet verantwoordelijk bent voor de uiteindelijke keuzes die uw puber maakt, voelt u zich rustiger. Als u zich rustiger voelt, bent u beter in staat om gezonde opvoedstrategieën te ontwikkelen die ertoe leiden dat uw puber betere keuzes maakt.

Hier zijn vijf manieren die zorgen dat u stopt met schreeuwen terwijl u uw puber naar meer gewenst gedrag leidt.

1. Ontwikkel een ander denkpatroon over waar u verantwoordelijk voor bent. Als u denkt dat u verantwoordelijk bent voor elke beslissing en actie van uw puber , voelt u zich teleurgesteld en ongerust. Dit zorgt ervoor dat u reactief reageert, u reageert op het gedrag van uw puber. Als u zich realiseert dat het onmogelijk is dat u verantwoordelijk bent voor de keuzes die uw puber maakt, zult u rustiger worden en minder ongerust zijn. In plaats daarvan kunt u de leiding blijven houden over hetgeen u wel verantwoordelijk voor bent, namelijk: hoe u zich gedraagt terwijl zij zich niet gedragen. Daar bent u verantwoordelijk voor. Bijvoorbeeld: uw puber besluit om niet thuis te komen op de tijd die is afgesproken. U bent niet verantwoordelijk voor de keuzes die hij/zij maakt. U bent wel verantwoordelijk voor uw reactie hierop: een rustige en volwassen uitleg over de consequenties van zijn gedrag.
2. Ken uw valkuilen (triggers). Bedenk wat uw valkuilen zijn en wees er op voorbereid. Als u getriggert wordt als uw puber brutaal tegen u is, bereid u dan voor en bedenk wat u anders gaat doen dan schreeuwen. U heeft keuzes. Bedenk van tevoren wat u gaat doen zodat u niet gegrepen wordt door het moment. In die ene seconde, tussen de trigger en uw reactie daarop, heeft ú de controle. Plan uw eigen time-out. Ga een wandelingetje maken, bel een vriend(in), luister naar muziek, zet een koptelefoon op, zing, denk, adem. Besteed uw aandacht aan andere situaties die uw aandacht verdienen, zodat de stress van deze situatie niet verspilt wordt aan uw puber.
3. Maak de afspraak met uzelf dat u de leiding neemt over uw reacties. Beloof uzelf dat u liever de leiding neemt over uw eigen emotionele staat (en de triggers waar we het over hadden).

dan energie te steken in het proberen uw puber onder controle te houden. Herken dat als u ‘verliest’, u uw puber vraagt om voor u te zorgen; een volwassene die woedeaanvallen heeft omdat anderen zich niet gedragen zoals u wilt. Door leiding te nemen over uw triggers en reacties, bent u beter in staat uw puber uit te leggen hoe hij zich moet gedragen. Wees u ervan bewust dat uw puber het recht heeft om te kiezen hoe hij zich wil gedragen, ook al is het een slechte keus. U heeft geen controle over zijn voorkeuren en keuzes. In plaats van boos op hem te zijn, besluit u hoe u hem effectief kunt begeleiden een gezondere manier van denken te ontwikkelen door hem effectieve consequenties te geven. Bijvoorbeeld: uw puber weigert zijn telefoon weg te leggen tijdens het avondeten. In plaats van te schreeuwen en te roepen, bedenkt u hoe hij kan leren. De waarheid is dat hij beter leert zonder al uw emotionele gedoe. Een mogelijke consequentie is dat uw puber zijn telefoon moet inleveren totdat hij laat zien dat hij op een fatsoenlijke manier sociaal kan zijn met zijn omgeving.
4. Herken stress in uw leven. Schreeuwen kan en indicatie zijn voor hoe gestrest u bent. Kijk naar uzelf. Bent u te gefocust op het gedrag van uw puber omdat u te weinig gefocust bent op uw eigen leven? Is het nodig dat u meer aandacht schenkt aan uw volwassen relatie of uw persoonlijke doelen? Misschien moet u actie ondernemen richting uw partner en zijn overmatig alcoholgebruik? Of misschien hebt u veel te veel en al veel te lang aandacht geschonken aan uw onverantwoordelijke broer? Al dit soort stress zorgt ervoor dat u iets van uw onrust meegeeft aan uw puber.

5. Het kan ook zijn dat u zichzelf vaak niet in de hand heeft omdat het hele gezin vol stress zit. Is uw levensstijl te krampachtig met alle schema’s, eisen en activiteiten? We willen dat onze pubers actief zijn maar als we te veel tijd kwijt zijn met rondrennen dan hebben we geen tijd om in onze relaties te stoppen. Neem de tijd om te bedenken wat uw gezin echt nodig heeft. Als u zaken terug kunt draaien of delen vervangen in uw volgeboekte schema dan is dat in ieders voordeel. Dan ontstaat er vrije tijd om een aantal keer per week samen te eten, samen een spel spelen,  enz. Grote kans dat de stress thuis vermindert.

Ken uw grenzen. Rustig blijven betekent dat u emotioneel zo ver mogelijk bij uw puber vandaan blijft. Weet waar u eindigt en waar hij begint. Als u zich emotioneel kunt ‘afsluiten’, dan bent u beter in staat om uw puber te zien zoals hij is. Dan bent u beter in staat om te zien wat hij nodig heeft zodat uw puber zich beter kan gedragen. Door dit te doen bent u beter in staat om hem te begeleiden. Onthoudt: Verbondenheid ontstaat door loslaten. Schreeuwen is eigenlijk het resultaat van te veel verstrengeling met elkaar. Bijvoorbeeld: u bent bang dat uw puber niet goed mee kan komen op school. In plaats van dat u hem de consequenties daarvan laat ervaren of strakkere regels stelt over de tijd waarop huiswerk gemaakt moet worden, stapt u in de situatie en gaat het huiswerk voor hem afmaken.  Dit vervaagt de grenzen en stelt uw puber niet in staat om gezonde keuzes voor zichzelf te leren maken.

Een rustige ouder zijn is goed voor uw eigen gezondheid, die van uw gezin en voor alle relaties die u duurzaam aangaat. Door niet te schreeuwen en rustig te blijven krijgt u meer geloofwaardigheid en respect van uw puber en daardoor een dieper en duurzamer contact. Met die grote overwinning in het vooruitzicht, zorgt u dat u op uw pad blijft terwijl u het zware werk dat opvoeden is voortzet. Later, als ze groot zijn heeft u een stevig en gezond fundament gelegd waarop zij dan weer gezonde relaties kunnen aangaan.

* Overal waar ‘hij’ staat, kunt u natuurlijk ook ‘zij’ lezen.

 

8 replies
  1. Smithb967
    Smithb967 says:

    Fckin awesome things here. I am very glad to see your article. Thanks a lot and i’m looking forward to contact you. Will you please drop me a mail? feegedbdcdkdekfd

    Beantwoorden
  2. Joyce
    Joyce says:

    Ik vind de basis van je verhaal heel goed, maar er is weinig begrip voor een ouder die heel erg gekwetst wordt door een puber en dat niet kan verbergen. Met ” schreeuwen” maar dat zegt nog niet over de band die misschien wel heel goed is. Maar zoon mag ook weten dat hij te ver is gegaan.
    In onmogelijke situaties (mijn zoon keek mij geringschattend aan en zei vlak voor dat we moesten weggaan; “met jou ga ik niet naar die geplande afspraak”, waar eigenlijk een ouder mee moest)
    ik merkte beheersing is op zo een moment is teveel gevraagd, hoe rot de situatie, je gevoelde onmacht. je schuldgevoel enz ook is, de intensiteit van het “asociale” is te onverwacht.

    Beantwoorden
  3. Cathy
    Cathy says:

    Je verhaal heeft zeker goede aspecten, maar het is naar mijn gevoel het verhaal van een therapeut, niet van een ouder. Kenmerk van de ouder is dat hij of zij emotioneel sterk verbonden is met het puberkind. Loslaten klinkt mooi, maar kan natuurlijk niet als je kind echt over de schreef gaat. En op zo’n moment niet emotioneel mogen worden is tamelijk onmenselijk/onhaalbaar.
    Bovendien geef je niet aan wat de ouder moet doen als de puber zich niet aan de grenzen die de ouders stellen houdt. Niet reageren, loslaten? Dat betekent meteen dat die grenzen die je stelt ook niets waard zijn.
    Geef je de puberende puber de vrije hand dan lijdt ook de rest van het gezin, waar je als ouder verantwoordelijk voor bent, hieronder.
    Tenslotte vind ik het aanmatigend om te suggereren dat je als ouder eerst zelf maar wat beter in je vel moet komen, en aandacht besteden aan je eigen problemen, voordat je je puber goed tegemoet kunt treden.
    Voor alle duidelijkheid (volgens mij doet het er overigens niet eens toe): ik ben gewoon Nederlandse.

    Beantwoorden
    • Doet er niet toe
      Doet er niet toe says:

      Ben het helemaal met jou eens.
      Wordt hier ook niet heel veel wijzer van. Wat doe je als ouder verkeerd als je wel tijd voor je kind maakt maar je kind niet thuis wil zijn ?
      En als het thuis is niet praat maar in der kamer zit alleen maar telefoon in der handen hele dag door. Dan mag je daar niks van zeggen of telefoon afpakken? Noem maar op nee je mag jezelf de grond in laten trappen om vervolgens gezien te worden dat je overspannen bent omdat je maar eerst aan je eigen emotie moet werken.begrijp deze wereld niet meer. En maar zeggen waar gaat ‘t met de jeugd naartoe!

      Beantwoorden
  4. anoniem (13)
    anoniem (13) says:

    dit zou mijn moeder eens moeten lezen aangezien ik nu bang van haar ben geworden door het geschreeuw

    Beantwoorden
  5. erwin nanuruw
    erwin nanuruw says:

    Ik ben het er totaal niet mee ens zoals je vertelt hoe we moeten omgaan met pubers.
    Zoals je aangaf zoals het vroeger ging was het volgens jouw niet goed. Ik vind van wel. Waarom, wie is er vrantwoordelijk voor de daden van de puber? de ouder.
    Zoals jij het nu naar vooren brengt, behandeld je de puber op gelijke voet.Wat je ermee bereikt is dat ze denken dat ze nog wat te vertellen hebben ook.Straks gaat het ero0 uitlopen dat ze zeggen bijvoorbeeld als jij je rommel niet opruimt hoeft ik het ook niet te doen.Waar sta je dan met je gezag?? Of als je bv een eigen stoel hebt waarvan je wil dat er niemand op ging zitten en ja zoals vroeger waar je nog respect had voor je ouders( ook de visite hield zich hieraan)of je thuis ws of niet niet. Je ging als kind zijnde niet op die stoel zitten. Tegenwoordig zeggen ze dan je bent er toch niet?? Dus deuuhh. Moet ik zelf weten.
    En ze gaan zitten op je stoel. Waar is het respect dan gebleven en je overwicht als ouder?? Nergens.
    Zolang ze thuis wonen hebben ze zich aan mijn regels tehouden. Gekke dingen doen ze maar later als ze op zichzelf wonen en een eigen inkomen hebben.Mijn ervaring van deze oude manier van opvoeden (ik ben indisch) i dat we later goede relaties met de kinderen hebben. Nu mag je tegenwoordig blij zijn al ze eens gewoon uitzichzelf langskomen zonder iet van je te willen.

    Beantwoorden
    • Millie
      Millie says:

      Helemaal mee eens! Ik ben de ouder en ik ben wel degelijk verantwoordelijk voor de keuzes en daden van mijn puber. By the way, ik ben ook Indisch en wij hebben in onze familie een hele goeie en hechte band. Sterker nog, mijn ervaring is dat juist bij heel veel Nederlandse gezinnen deze band er nauwelijks is. Ze worden erg individualistisch opgevoed.

      Beantwoorden

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Spam protection by WP Captcha-Free